استیفن هاوکینگ از 22 سالگی به بیماری موتور نورون مبتلا شد و با پیشرفت این بیماری، آرام آرام توانایی حرکت ماهیچه‌هایش را از دست داد، به‌طوری‌که اکنون تنها 2 انگشتش را می‌تواند تکان دهد. وی پس از ابتلا به یک بیماری ریوی خطرناک و پشت سر گذاشتن عمل جراحی روی دستگاه تنفسی، توانایی تکلم را نیز از دست داد. از آن‌پس هاوکینگ به نشستن روی ویلچر مخصوص و استفاده از کامپیوتر برای ارتباط برقرار کردن با دنیای اطراف عادت کرد.

از همان دوران جوانی، پزشکان به جوان بیمار می‌گفتند که بیشتر از 2 سال دیگر زنده نمی‌ماند؛ اما این دانشمند برجسته با تلاشی وصف‌ناپذیر توانست خود را در رده برترین دانشمندان جهان قرار دهد. وی توانست پس‌از قرن‌ها، کرسی درس آیزاک نیوتن را در دانشگاه کمبریج از آن خود کند و نام خود را با مهم‌ترین کشفیات دنیای اخترشناسی و فیزیک پیوند بزند.

از 1353 / 1974 تاکنون، هاوکینگ تلاش کرده است تا دو ستون اصلی فیزیک قرن بیستم را به یکدیگر پیوند دهد. در آغاز قرن بیستم، نظریه نسبیت عام (که به توصیف گرانش و شرایط بزرگ‌مقیاس عالم می‌پردازد) و نظریه مکانیک کوانتومی (که پدیده‌های دنیای ریزمقیاس را به دقت بیان می‌کند)، تحول شگرفی در دیدگاه بشر به‌وجود آوردند. اما خیلی زود مشخص شد که این دو نظریه با یکدیگر سازگار نیستند. از آن روز تا امروز، دانشمندان بسیاری تلاش کرده‌اند با آشتی دادن این دو نظریه، نظریه‌ای واحد برای توصیف پدیده‌های فیزیکی ارایه دهند و البته تاکنون نتوانسته‌اند به موفقیت برسند.